ULTRAVOX

Door Paul Evers

Glamrock is dood, leve Blitz. Hoe slechter het van binnen met Engeland gaat, des te meer glittert de buitenkant. Het grote succes van Adam & The Ants, Burundi-drums, het exotische Bow Wow Wow, de Rudolph Valentino's van Spandau Ballet, het Visage-project en het stijlvolle Ultravox; de stem van het volk heeft gesproken. Het wil gekleed gaan in piratentenue of woestijndracht en laat zich halfdronken gaan in junglegeluid en heelalfunk.

Veel verleden, veel toekomst, alles is goed, zolang het maar niet het heden is. Paul Evers lijdt schipbreuk op fantasie-eiland en ziet de mooiste plaatjes in de toverlantaarn. Klik, Ultravox.

Lang, lang geleden was de wereld tegen Ultravox. Maar tijden veranderen en sinds de uiterlijke stijl blitz en glamour heet, is het tij gekeerd. Omgeven door kastelen en onheilspellend avondrood en gestoken in Pruisische uniformen is de popromantiek van een ex-Silk Rich Kid gefuseerd met het door John Foxx achtergelaten trio ex-ultra's en als in een zwoele Sissi-film lacht nu de gesynthetiseerde wereld Ultravox toe. It means nothing to me, Oh Vienna en hij keek langs Gary Numan smachtend omhoog. In Amerika denken ze dat het Duitsers zijn, maar in Engeland, Frankrijk en ons land weten ze beter. Toch treffen we de groep in Duitsland: een ware Euro-band. Het verhaal van Ultravox, een kasteelroman.

'Niemand had verwacht dat het een hit zou worden. De radio zou het nooit draaien omdat het zes minuten duurde en omdat het ergens zo bizar was. Maar de tijd is er rijp voor, dat blijkt wel. Mensen willen iets extravagants, ze vervelen zich met wat er steeds maar weer aan muziek opkomt, the same old music. Ze zoeken naar iets nieuws en daarom is Vienna een succes'.


Bron: '30 JAAR POPMUZIEK VOLGENS OOR', 6 oktober 2001.