Concert Midge Ure in Bochum

17 november 2001

Na e-mail en telefoontjes hadden de Voxgate members (Hennie, Regina, Ageeth en Irene) afgesproken om gezamenlijk naar het ingelaste concert van Midge Ure te gaan. De tickets waren via "Getgo.de" besteld en (gelukkig) op tijd per post bezorgd.

Afgesproken was om tegen 16:00 uur bij Hennie en Suzanne in Nijmegen te verzamelen, daar gezamenlijk te eten en vervolgens rond 16:30 uur weg te rijden. Zo gezegd, zo gedaan en om 17:00 uur waren we alweer ruim op weg.

Bij Venlo de grens over en via Essen naar Bochum met uitgaanscentrum "De Zeche" als eindbestemming. De rit verliep voorspoedig en het sms-je: "Midge here we come" werd naar de andere voxgate members verzonden. Tot we vlak voor Essen op een file stuiten! We waren ruim op tijd en gingen er dus vanuit dat de file bijtijds opgelost zou zijn.

Langzaam maar zeker werd de positieve instelling verruild door wanhoop en teleurstelling als de echte fans bedachten dat ze Midge Ure nooit meer zouden horen. En na 1 uur in de file begon de tijd toch wel te dringen! Na overleg besloten we de file te verlaten en onze weg binnendoor te vervolgen. Met de tanden op het stuur keken we uit naar de bordjes die ons de weg zouden wijzen naar Bochum.

Na +/- 20 minuten kwamen we aan in Bochum en hielden de eerste, de beste voetganger aan die ons "vielleicht" de weg kon wijzen. De jonge man wist het wel maar vertelde er meteen bij dat we nog een heel eind moesten rijden want we bevonden ons nu in een voorwijk van Bochum. We moesten eerst naar Bochum-centrum. Na in het centrum nog eens verkeerd te zijn gereden, daar de weg nog eens gevraagd en toen terug zijn gereden, gingen we de Zeche plots voorbij. Zo groot als we gedacht hadden was het dus niet.

Helemaal opgewonden stapten de echte fans de Zeche binnen en dankten de goden op hun knieën voor het voorprogramma, dat in eerste instantie toch wel erg veel weg had van Midge Ure! De band, wiens naam we niet goed verstaan hebben, speelde net zijn laatste nummer en daarna werd het podium omgebouwd tot "Midge Ure Stadium".

Er werden 2 glazen voor Midge Ure neergezet en zijn gitaar werd in orde gemaakt. Het licht ging uit......, de bandleden gingen achter hun instrumenten zitten......, de mist kwam op...... en Midge Ure presenteerde zich en speelde de nummers:

Cold, Cold Heart, Call of the Wild, Fade to Grey, Dear God, I See Hope, Move Me, No Regrets, Alone, Breathe, One Small Day, Monster, Spielberg Sky, Vienna, Love's Great Adventure, If I Was, Hymn, Dancing With Tears in my Eyes en Strange Brew.

De echte fans gingen helemaal uit hun dak en met een paar Dextrootjes achter de kiezen konden ze blijven springen.

De bezitters van het Voxgate T-shirt waren helemaal in hun nopjes toen het Midge Ure opviel wat ze aan hadden.

Paul (aanhang van Regina) en ik (aanhang van Hennie) waren benoemd tot event-fotograaf en omdat wij ons (nog) geen echte fan konden noemen stonden wij rustig te genieten van de muziek die ons zo nu en dan bekend in de oren klonk. Midge Ure kwam twee keer terug voor een "zugabe" (=toegift) en verdween daarna achter het podium.

Direct daarna probeerde de echte fans erachter te komen of ze nog backstage een ontmoeting zouden hebben met hun idool. Hennie ging kijken of hij Berenice kon vinden om te vragen of Midge Ure nog te zien was. Volgens haar kwam Midge Ure misschien nog op de vloer.

Tijdens het afbreken van het podium kregen we wat "goodies" aangereikt, het schema met de te spelen nummers, een handdoekje en Paul wist een van de glazen waar Midge Ure uit had gedronken te bemachtigen. Om ons dichter bij Midge Ure te voelen namen we ieder een slokje en sloegen steil achterover van de, niet nader te beschrijven, inhoud. "Het glas zou nooit meer afgewassen worden en zo in de kast komen te staan".

De echte fans verdwenen naar de achterdeur, terwijl Paul en ik binnen de wacht hielden (just in case). Na een paar minuten zagen we dat de echte fans al druk in gesprek waren met......Midge Ure! Paul en ik snelden ons gewapend met fotocamera naar hun toe. Midge Ure vroeg ons waar we vandaan kwamen en was verbaasd dat we "helemaal uit Nederland" waren gekomen. Ook vroeg hij of we van plan waren om in Januari naar Llandudno te komen (the Event). Midge Ure reageerde enthousiast toen we hem zeiden dat we wel een keer naar Bath wilden komen, we mochten dan wel op zijn 4 dochters passen zodat hij met zijn vrouw uit kon gaan (?!).


Op de vraag of Midge Ure Astradyne kende reageerde hij bevestigend en hij krabbelde een handtekening op Hennie's entreekaartje: "To all at Astradyne".



Ook al was ik dan geen echte fan, toch was het heel bijzonder om een buitenlandse artiest de hand te schudden en Midge Ure mij wilde zoenen (Maar dan wel drie keer, ook al vond Midge Ure dit een "strange Dutch habit").

De weg terug verliep voorspoedig, iedereen was bijzonder opgewonden over zijn of haar ontmoeting met Midge Ure.

En nu moet ik eerlijk toegeven dat ik me nu ook een beetje echte fan voel.

Suzanne van Hoorn